ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΕΜΕΡΙΝΗ ΦΘΙΩΤΙΔΑ

Παρουσιάστηκε προχθές στο Εργατικό Κέντρο...
«Όχι στην Παλιά Πόλη» του Νίκου Χιδίρογλου

Το βιβλίο «Όχι στην Παλιά Πόλη», του δημοσιογράφου Νίκου Χιδίρογλου, παρουσιάστηκε προχθές στην αίθουσα του Εργατικού Κέντρου Φθιώτιδας.
Την εκδήλωση διοργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φθιώτιδος «Αχιλλεύς», εντάσσοντάς τη σε σειρά εκδηλώσεων υπό τον τίτλο «Ελεύθερο Λαϊκό Πανεπιστήμιο».
Ομιλητές, εκτός από τον ίδιο το συγγραφέα, ήταν ο θεολόγος Κ. Σπαλιώρας, ο εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας Ευθύμιος Χριστόπουλος και ο αναπληρωτής γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας Ιωάννης Μοίρας.
Την εκδήλωση προλόγισε ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Συλλόγου «Αχιλλεύς» Θωμάς Τουσιάδης και συντόνισε ο δημοσιογράφος Ευάγγελος Γκέκας.
Χαιρετισμό απηύθυναν ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Σεραφείμ Ζήσης, Ιεροκήρυκας της Μητρόπολης Φθιώτιδας, και ο αντιδήμαρχος Λαμιέων Γεώργιος Σαγιάς.
Παρευρέθησαν επίσης, μεταξύ άλλων, εκπρόσωπος του Μητροπολίτη Φθιώτιδας, ο δήμαρχος Λαμιέων Γ. Κοτρωνιάς, ο δημοτικός σύμβουλος Δ. Δρακάκης, ο διοικητής του Β΄ Τμήματος Τροχαίας Αυτοκινητοδρόμων Δημ. Καλαμπαλίκης, ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου Δ. Γ. Καρακώστας και ο πρόεδρος της ΝΟΔΕ Φθιώτιδας της ΝΔ Ευάγγελος Κολώνιας.
Το βιβλίο του Νίκου Χιδίρογλου «Όχι στην Παλιά Πόλη» ανήκει στην κατηγορία του μυθιστορήματος.
Πρόκειται, όμως, για ένα μυθιστόρημα που έρχεται όχι για να μας συντροφεύσει ευχάριστα σε στιγμές ανάπαυλας, αλλά για να μας προβληματίσει σοβαρά.
Μέσα από μια φανταστική ιστορία, έρχεται να μας ταρακουνήσει, να μας βγάλει απ' τον εφησυχασμό και το όποιο βόλεμά μας.
Χρόνος του μυθιστορήματος είναι το κοντινό μέλλον.
Υπόθεση, η σθεναρή αντίσταση κάποιων ανθρώπων στην περιβόητη νέα τάξη πραγμάτων, η οποία, την εποχή στην οποία αναφέρεται το βιβλίο, βρίσκεται ήδη στο απόγειο της δόξας της.
Οι άνθρωποι της ιστορίας αντιστάθηκαν έως του σημείου να έλθουν σε ευθεία σύγκρουση με τους εκφραστές της νέας τάξης.
Και το έκαναν θυσιάζοντας την ευημερία τόσο τη δική τους όσο και των ανθρώπων που αγαπούσαν, προτιμώντας αυτό παρά το ν' απανθρωποιηθούν.
Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν απευθύνεται σε όλους, επειδή αδυνατούν ή αρνούνται να το καταλάβουν όλοι.
Απευθύνεται μόνο στους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι είναι ακόμη σε θέση να κρίνουν θαρραλέα, χωρίς ιδεολογικές, κοινωνικές, πολιτικές ή όποιες άλλες παρωπίδες, όσα εξελίσσονται γύρω μας με αστραπιαία ταχύτητα, στο όνομα της ολοκληρωτικής επικράτησης της νέας τάξης.
Για τη συγκεκριμένη, λοιπόν, αυτή κατηγορία ανθρώπων, το εν λόγω πόνημα μοιάζει προφητικό.
Προφητικό όχι, βεβαίως, υπό την έννοια κάποιας προρρήσεως για το μέλλον, αλλά υπό την έννοια της παρατήρησης όσων συμβαίνουν γύρω μας, μέσα απ' το πρίσμα ενός ανθρώπου ο οποίος δεν έχει αλλοτριωθεί. Ενός ανθρώπου ο οποίος εξακολουθεί ν' αντιστέκεται και, διαθέτοντας σπάνια διορατικότητα, περιγράφει όσα πιθανότατα θ' ακολουθήσουν αυτά που σήμερα βλέπουμε να διαδραματίζονται γύρω μας.
Ίσως, μάλιστα, και συντομότερα απ' ό,τι μπορούμε να φανταστούμε.
Η ιστορία που εκτυλίσσεται στις σελίδες του βιβλίου τελειώνει με την αποκατάσταση των πάντων.
Καταδεικνύοντας την ελπίδα και ταυτόχρονα την προσδοκία του συγγραφέα ότι όλα, τελικά, θα διορθωθούν.
Ο ίδιος, ωστόσο, θέτει μια προϋπόθεση προκειμένου να επιτευχθεί το αίσιο τέλος.
Μια προϋπόθεση η οποία αποτελεί ταυτόχρονα προτροπή αλλά και ενθάρρυνση.
Η προϋπόθεση αυτή είναι η αντίσταση.
Είναι η απόφαση κάποιων ν' αντιδράσουν στη σταδιακή και μεθοδική απομάκρυνση του ανθρώπου από τα βασικά του στοιχεία.
Από τα στοιχεία, δηλαδή, που τον κάνουν να ξεχωρίζει από την άλογη φύση.
Αλλά ν' αντιδράσουν χωρίς να υπολογίσουν όχι μόνο το όποιο κοινωνικό ή οικονομικό κόστος, αλλά κι αυτό ακόμη το προσωπικό ή οικογενειακό.
Με άλλα λόγια, χωρίς να υπολογίσουν τις όποιες θυσίες ενδεχομένως απαιτηθούν.
Κάποιοι, εξαιτίας της επιθυμίας τους να επιβιώσουν κοινωνικά, ίσως πουν, αφού διαβάσουν το βιβλίο, «Καλύτερα να υπάρχω ?ε όρους υποτέλειας, παρά να ?ην υπάρχω καθόλου».
Για τους περισσότερους, το «Όχι στην Παλιά Πόλη», πέρα από τη φαινομενικά ανέμελη μορφή ενός μυθιστορήματος, αποτελεί προσκλητήριο σε αγώνα.
Έναν αγώνα αναγκαίο και δίκαιο, ώστε να εξακολουθήσουμε να είμαστε άνθρωποι αντί να καταντήσουμε ανδρείκελα.
Για να καταλάβουμε το περιεχόμενο του μυθιστορήματος «Όχι στην Παλιά Πόλη», θα πρέπει να θυμηθούμε ποια είναι η περιβόητη νέα τάξη στην οποία αναφέρεται.
Σκοπός, λοιπόν, της νέας τάξης είναι να μας καταστήσει υποτελείς, σύγχρονους βασάλους, σκλάβους, χωρίς διάθεση αντίστασης, αφού πρώτα ισοπεδώσει τη διαφορετικότητά μας.
Να μας μετατρέψει, δηλαδή, σε μια μάζα εύπλαστη, στα χέρια μιας μικρής μερίδας εκφραστών της, οι οποίοι θα μπορούν έτσι να μας χρησιμοποιούν σύμφωνα με τα εκάστοτε συμφέροντά τους.
Προκειμένου να το πετύχει αυτό, πρέπει να μας φέρει σε τέτοια θέση ώστε να μην έχουμε εναλλακτική λύση παρά την υποταγή στους μηχανισμούς της.
Επομένως, θα πρέπει να χαλιναγωγηθεί η σκέψη μας, να φορέσουμε παρωπίδες, ώστε να πάψουμε να έχουμε σφαιρική αντίληψη του κόσμου και των πραγμάτων και να στραφούμε προς το σημείο που η νέα τάξη επιθυμεί.
Για να γίνει αυτό, πρέπει φυσικά πρώτα ν' ατροφήσει η ανθρώπινη ψυχή, από την οποία πηγάζουν οι ιδέες και τα συναισθήματα, ώστε ο άνθρωπος ν'
αφοσιωθεί αποκλειστικά σε ό,τι συλλαμβάνουν οι 5 αισθήσεις του, δηλαδή στην ύλη.
Πρώτο βήμα η προσπάθεια της νέας τάξης να εξαρτηθεί ο άνθρωπος από τη συνάρτηση σύγχρονου τεχνολογικού πολιτισμού και χρήματος και με το δεύτερο ως μοχλό να μπορεί ν' απολαύσει τους καρπούς του πρώτου.
Μη πραγματικές ανάγκες παρουσιάστηκαν ως βασικά αγαθά, τα οποία θα πρέπει κάποιος ν' αποκτήσει ώστε να μην διαφέρει από τους γύρω του.
Για ν' αποκτηθούν αυτά, ο άνθρωπος θα πρέπει να κάνει τα πάντα προκειμένου ν ' αποκτήσει χρήματα, διαφορετικά δεν θεωρείται επιτυχημένος κοινωνικά.
Παράλληλα, ξεκίνησε ο βομβαρδισμός εγκεφάλων και συνειδήσεων με πρότυπα, κυρίως μέσω της τηλεόρασης, τα οποία για να προσεγγίσει κάποιος έχει ανάγκη το χρήμα και, μάλιστα, σε ικανή ποσότητα.
Ταυτόχρονα, οι νεοταξίτες κήρυξαν πόλεμο εναντίον των παλαιών προτύπων και των ανθρώπων που τα αντιπροσώπευαν ή τα εξέφραζαν, δυσφημώντας και διαβάλλοντας πρώτα τα πρόσωπα και στη συνέχεια αμφισβητώντας τα ίδια τα ιδανικά, τις αξίες και τις αρχές, τις βάσεις, δηλαδή, πάνω στις οποίες τα παλαιά πρότυπα κινήθηκαν.
Στην προσπάθειά τους αυτή, οι εγκέφαλοι της νέας τάξης επιστράτευσαν, σαν πανάκεια που θα φέρει ευημερία, έναν άκρατο ορθολογισμό, με το επιχείρημα ότι αυτός οδήγησε στην ανάπτυξη των επιστημών και εν συνεχεία στην πρόοδο του τεχνολογικού πολιτισμού, άρα αυτός, με τη μορφή της επιστήμης, θα σώσει τον άνθρωπο.
Οτιδήποτε μη ορθολογιστικό, επομένως, αποτελεί για τη νέα τάξη εμπόδιο στην ανθρώπινη εξέλιξη, έτσι όπως οι εγκέφαλοί της την αντιλαμβάνονται.
Έννοιες όπως ελευθερία, πατρίδα, θρησκεία θεωρούνται όχι μόνο ξεπερασμένες, αλλά και αντιδημοκρατικές, αποτελώντας έως και απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Χαρακτηριστικό δείγμα νεοταξικής ανακολουθίας, έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι «... η αποδοχή της επιστήμης της εξέλιξης (η θεωρία του Δαρβίνου) «είναι κρίσιμη για το μέλλον των κοινωνιών μας και των δημοκρατιών μας». Οτιδήποτε αντίθετο, οδηγεί στην ενθάρρυνση της ανάπτυξης φονταμενταλισμού και εξτρεμισμού, συνώνυμων με επιθέσεις απώτατης οξύτητας στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Για να προσθέσουν σε άλλο σημείο οι συντάκτες της πως οι οπαδοί της θεωρίας της Δημιουργίας είναι επικίνδυνοι «θρησκευτικοί φανατικοί» που διαδίδουν «τις μορφές θρησκευτικού εξτρεμισμού» και «θα μπορούσαν να γίνουν απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα».
Για να συμπληρώσουν ότι «εάν δεν είμαστε προσεκτικοί, οι αξίες που είναι η ίδια η ουσία του Συμβουλίου της Ευρώπης θα βρεθούν κάτω από την άμεση απειλή των φανατικών οπαδών της Δημιουργίας».
Το συγκεκριμένο κείμενο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αίολο και να προκαλέσει ίσως ακόμη και μειδιάματα, εάν δεν φάνταζε τρομακτικά επικίνδυνο γι' αυτά τα ίδια τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα οποία δήθεν η νέα τάξη κόπτεται.
Η επισημοποίηση αυτή του διωγμού των ιδεών από μόνη της είναι που κάνει το μυθιστόρημα του Νίκου Χιδίρογλου ακόμη περισσότερο προφητικό και επίκαιρο παρά ποτέ...